Καλημέρισα την καινούρια μέρα με ένα ποτήρι χυμό ,αντί για τον κλασσικό καφέ.

(Ο φόβος της γρίπης γαρ ..χρειάζομαι βιταμίνη C η καπνίστρια)

Φόρεσα χρώματα που θύμιζαν γυναίκα και όχι χήρα σε αποσύνθεση.

Γέλασα με την καρδιά μου ,κοιτώντας ένα μικρό αγγελούδι 3 ετών να καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια να τα πει όλα σε ένα λεπτό λίγο πριν μπει στο σχολικό του.

Περπάτησα στην πόλη μου που έντυσε τις βιτρίνες της με χριστουγεννιάτικα ,ένα μήνα πριν.

Φρίκαρα όταν αντίκρυσα έντρομη την Αυτοκρατορία του Kitsch έχοντας ως εκπροσώπους πλαστικά πορτοκαλί δεντράκια ,διώχνοντας κακήν κακώς τα παραδοσιακά πράσινα ελατάκια. (σνιφ!)
Απόλαυσα τον αγαπημένο μου freddo capuccino ,αφήνοντας να κυλήσει ευεργετικά η καφεϊνη στις εξαρτημένες φλέβες μου.

Σχολίασα,προσπαθώντας να μη γίνω πολύ bitch με την νεόνυμφη φίλη μου όλες τις - θέλω να παντρευτώ τώρα ,αλλά δεν μου κάθεται κανείς- ελεύθερες φίλες της και συγγενείς ,την ημέρα του γάμου.

Ερωτεύτηκα με πάθος ένα ζευγάρι ασημί παπούτσια ,τονισμένα με μωβ σουέτ λεπτομέρειες.
Έγιναν δικά μου σε χρόνο dt ,χωρίς να το σκεφτώ δεύτερη φορά.

Και τέλος,γυρίζοντας σπίτι, επιδόθηκα στο παλιό αγαπημένο μου παιχνίδι ...

Τσάκιζα περιχαρής όλα τα ξερά φύλλα που βρίσκονταν διάσπαρτα στο δρόμο μου ,γελώντας σατανικά ακούγοντας το "κρίτς κράτς" που κάνανε βλέποντας τα τελείως ανυπεράσπιστα να διαλύονται στο πέρασμά μου.
Αναπόλησα τη νεότητα μου και το λόγο που το έκανα κάθε φορά προσπαθώντας να συνέλθω από μια ερωτική απογοήτευση,νομίζοντας πως κάτω από τις σόλες μου θα λιώσει ο κάθε άσπλαχνος που τόλμησε να ζήσει χωρίς εμένα.
Για χάρη τους είχα κερδίσει επάξια τον τίτλο του συλλεκτικού γραμματόσημου (λόγω ακατάσχετου φτυσίματος) στην παρέα.

Μπαίνοντας στο σπίτι μου ένοιωσα την ανάγκη να κάνω ένα τηλεφώνημα,να πω ένα ψιθυριστό "Σ'αγαπώ" και να το κλείσω.

Εύχομαι να ακούστηκε τόσο δυνατά ,όσο αυθόρμητα βγαίνει κάθε φορά που το λέω.

***********************************************************************************
Καλό Σαββατοκύριακο αλάνια μου!!!!!




Υ.Γ Για την Artanis που το ζήτησε

Για σένα αγαπημένη μου ,ελπίζω να σου αρέσουν.

Στη φωτιά που καίει...

Παρέα με τη μοναξιά μου....

Είπα να κάψω τα όνειρά μου .

Και οι σπίθες αλλάξανε μορφή και γίναν νεράιδες .

Στο πλάι μου σταθήκανε κοιτώντας με στα μάτια .

Αναρωτήθηκαν κι αυτές : "Μια ώρα στην αγκαλιά του ή μια ζωή τα λόγια του;
Να χάνεσαι στο βλέμμα του και από τη μέθη των φιλιών του να ζαλίζεσαι ;
Στο ψέμμα να γλυστράς και να μη θες να σηκωθείς ή την αλήθεια να ζητάς και ας πονάει;"

Ευχήθηκα να χιόνιζε ,στα άσπρα να ντυνόταν όλα γύρω.

Νεράιδα ας γινόμουνα μια φορά , στον ύπνο σου να μπω να δω που χάνεσαι τις νύχτες μακρυά μου.

Κι αφού το ψέμμα προτιμώ να ζω εδώ και μήνες ,προτίμησα να κάψω την αλήθεια .

Ο κρύος αέρας που φυσά ας πάρει και τα μυστικά σου.

Ε!! αφού ο αγαπημένος μαγνήτης της προηγούμενης ανάρτησης εγκαταστάθηκε και δεν λέει να φύγει,είπα να ξορκίσω το κακό σήμερα Παρασκευή και 13 ,κάνοντας όλα τα αντίθετα.
Φευ!! το πλήρωσα ακριβά το κοστουμάκι όμως.
Ξεκίνησα τη μέρα μου κάνοντας καφέ ελληνικό ο οποίος δεν κατάφερε να μπει όλος στο φλυτζάνι. "Γούρι " σκέφτηκα ,λεφτά θα πάρω (από που δεν θυμάμαι), ας μην πανικοβληθώ πρωί πρωί.
Ωραία μέρα είχε ,λιακάδα παντού ,ό,τι πρέπει για βόλτα στο κέντρο της πόλης.

Πριν από όλα αυτά άνοιξα και το" φατσοβιβλίο" να τσεκάρω τα μηνύματα και τις βαρετές εφαρμογές,αλλά παραμόνευε ο πειρασμός.
Κακό πράγμα ο τζόγος . Κι εγώ είμαι επιρρεπής στα κακά πραγματάκια ,όπως και στις κακές συναναστροφές.
Κλικ στην εφαρμογούλα Texas Holdem Zynga Poker ,κι ενώ θαύμαζα τα εικονικά μου εκατομμυριάκια που τα απέκτησα με άπειρα ξενύχτια και λίγη φιλική βοήθεια ,είπα να τα αυγατίσω . Τι άπληστος που γίνεται ο άνθρωπος τελικά!





Και στρώνομαι ,καλή ξεδιαλεγμένη να φτάσω τον Ωνάση στα πλούτη.
Παραβλέποντας τον Κρόνο που στεκόταν δίπλα μου ,έχανα ,έχανα και δεν σταματούσα.
"Τυχαίο θα είναι σκέφτηκα ,θα γυρίσει το παλιόφυλλο".

Αλλά μάταια περίμενα. Φύσηξε ούριος καζινοάνεμος για τους παρακείμενους παίκτες.
Σε μία ωρίτσα χάθηκαν 3,5 (εικονικά πάντα) ζεστά ζεστά εκατομμυριάκια.

Σοκ! Ποιος ξαναρχίζει από το μηδέν; Ένα ένα δολλάριο; Και τι να πω και στους γνωστούς ,για την κατρακύλα μου;
Καμάρωνα και κοκορευόμουνα η φαντασμένη το πόσο ικανή είμαι ,τυχερή ,πλούσια ,μάλιστα μοίραζα και στους πληβείους φίλους μου χιλιαρικάκια.

Τώρα δεν έχω μούτρα να τους αντικρύσω. Φτωχή και καταφρονεμένη.
Η Άθλια του facebook.

Ντύθηκα ,στολίστηκα και αποφάσισα να βγω τελικά εκείνη τη βόλτα ,κόντρα στη γρουσούζικη μέρα.
Και μαύρη γάτα χάιδεψα και κάτω από σκάλα πέρασα... έτσι ανάποδα όλα.
Σιγά μην κάτσω να σκάσω.

Μηδενίζω και ξαναρχίζω ,την υγειά μας να'χουμε να χάνουμε και να κερδίζουμε.

Όλα για τους ανθρώπους είναι σωστά;

Στο δρόμο όπως περπατούσα θυμήθηκα τη φράση από την αγαπημένη ταινία με τη Ρένα Βλαχοπούλου στο ρόλο της "Χαρτοπαίκτρας"

"Τι ζωή Χριστέ μου σάυτό το σπίτι;Έχω τη γκίνια μου ,έχω τη γρουσουζιά μου
΄Ετσι μου'ρχεται να πάω να κλειστώ σε μια λέσχη"

Αχ!! πόσο την καταλάβαινα.




Υ.Γ Μόνο να βρω αυτόν που χασμουρήθηκε ....


Και τραγουδάκι για την περίσταση



Καλό Σαββατοκύριακο.