Βροχή μου...

......Βρέχει



..............μέσα ...κι έξω...



....με την ελπίδα πως θα φανεί το φως πάλι...

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ...αλάνια μου!!!

Μπορώ ?

"Η ζωή μας φτιάχνεται από «μπορώ».

Τεράστια ή μικρά «μπορώ» κατακλύζουν την επιφάνεια της ζωής μας. Κι από κάτω τα «θέλω» σκονίζουν το χρώμα τους και την αλήθεια τους. Δες το δωμάτιό μου. Το σπίτι μου. Πόσα «θέλω» γυρίζουν γύρω γύρω? Ελάχιστα αντικείμενα κρυμμένα στα ράφια της βιβλιοθήκης, μικρά δώρα στον εαυτό μου παρελαύνουν δίνοντας την αίσθηση του «όχι». «όχι, δεν σε ήθελα, μόνο σε… μπορούσα». Ο καναπές, μικρός και όσο πιο φτηνός γινόταν, ήταν αυτός που ήθελα σε σχέση όμως με αυτό που «μπορούσα» να αγοράσω. Κάπως έτσι καμαρώνουν γύρω του οι αναμνήσεις, οι φωτογραφίες. Η ίδια η ζωή. Τι «μπορούσα» να «πάρω» από αυτό που ήθελα? Αυτό έχω. Ένα μπαούλο κλείνει ειρωνικά μέσα του αυτό που τόσο ήθελα περισσότερο: ένα επαγγελματικό μικρόφωνο για τραγούδι. Πρόλαβα να το χρησιμοποιήσω τις τελευταίες χρονιές. Το κρατούσα στο χέρι μου και ένιωθα να κρατάω όλο τον κόσμο. Έκλεινα τα μάτια και «έφευγα» τόσο μακρυά μέσα στις ψυχές των ανθρώπων… Στίχοι, στίχοι, στίχοι. Λέξεις δύσκολες, απλές, ζωντανές μέσα στο χρόνο του άπειρου. Ένιωθα να ζω ότι όλοι οι άλλοι. Ένιωθα να ενώνομαι με όλους αυτούς που με χώρισε η ζωή. Με αυτούς που ήθελα.. και δεν μπορούσα να τους έχω."

****************************************************************************************************************

Το παραπάνω κείμενο είναι της φίλης μου Crystal ,που μου το εμπιστεύτηκε ένα βράδυ να το χρησιμοποιήσω όπως εγώ νομίζω καλύτερα.

Με αφορμή την άσχημη κατάληξη μιας σχέσης αγαπημένου μου προσώπου ,αποφάσισα να το βάλω εδώ απόψε και να συμπληρώσω κι εγώ τις δικές μου σκέψεις.

Θέλουμε να μπορούμε? Ή κατά βάθος αφηνόμαστε στη σιγουριά του "δεν μπορώ" και εγκαταλείπουμε τη μάχη?

Μπορούμε να αγαπήσουμε αληθινά? Να μοιραστούμε πράγματα? Να τα πούμε για μια φορά με το πραγματικό τους όνομα και να σταματήσουμε να παίζουμε με τις λέξεις ?

Κι αφού οι άνθρωποι δεν αντέχουν ούτε το ίδιο το ΕΓΩ τους ,γιατί δεν βρίσκουν ένα πιο διασκεδαστικό παιχνιδάκι από το συναισθηματικό πόλεμο?Πόσο ακόμα θα επιτρέπουμε να μας κουρελιάζουν τη ζωή μας,'ανθρωποι κομπλεξικοί.ανίκανοι να αγαπήσουν ,να νιώσουν ,να αφεθούν και να καταλάβουν πως υπάρχει ζωή και έξω από τον ασήμαντο εαυτούλη τους.

Όσο τους αφήνουμε ,εκείνοι θα υπάρχουν ...εκεί περιμένωντας να μας αποτελειώσουν αυτό που κάποτε συστήναμε ως προσωπικότητα.

"Ό,τι δε λύνεται κόβεται " ,αλλά ποιος μπορεί να το πράξει και να μην τον πούνε σκληρό ,ψυχρό και όλα τα όχι και τόσο κολακευτικά ανάλογα συνοδευτικά.

Όποιος δεν μπορεί να αγαπήσει αληθινά ,να μην το κάνει.Να μην βασανίζει κι άλλους που ΘΕΛΟΥΝ να μοιραστούν αληθινά αισθήματα και είναι το μόνο που πραγματικά μπορούν.

Ένα τραγούδι αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους αυτούς που νομίζουν πως "μπορούν",μα δυστυχώς δεν θέλουν!!!

Υ.Γ. Για σένα που δεν ξέρεις πως να το πεις μετά από τόσο καιρό ...ΚΡΙΜΑ!
Κατάφερες να μη χωράς ούτε στα όνειρά μου .

Yes...i do!!!

Νέα ,ωραία ,ξανθιά με πράσινα μάτια ,καλλιεργημένη ,καλλιτέχνης ,έξυπνη και η τελευταία από την παρέα που αντιδρούσε με πυγμή στο θέμα ΓΑΜΟΣ.

Κανείς δεν της φαινόταν αρκετά καλός ή αρκετά πιστός για να γίνει ταίρι του.
Και να πεις δεν είχε ευκαιρίες?
Κάθε καρυδιάς καρύδι . Αλλά αυτή ανένδοτη. Σε μόνιμο καυγά με όσους τολμούσαν να αναφέρουν τη λέξη "έρωτας" μπροστά της.
Μόλις περνούσε το εξάμηνο και ο επίδοξος μέλλων γαμπρός ,έκανε το λάθος να την προσκαλέσει σε ρομαντικό δείπνο με το γνωστό βελούδινο κουτάκι να κρύβει το μονόπετρο, θέλοντας να της εκφράσει τα συναισθήματά του για κοινή πορεία στην παλιοζωή που ζούμε,εκείνη έψαχνε να βρει την έξοδο κινδύνου.

Και μεις οι καλές φίλες ,να βρίσκουμε την πιο πειστική δικαιολογία και ενίοτε κερνούσαμε και τον καφέ της παρηγοριάς στον εκάστοτε παρατημένο.

΄Οποιος βέβαια τολμούσε να αναφέρει πως ήθελε οπωσδήποτε να την κάνει μάνα των παιδιών του , θα έπρεπε να ευχαριστεί όχι μόνο τον Θεό ,αλλά και το Βούδα που τη γλύτωνε χωρίς σωματική κακοποίηση.

Βλέπεις το κορίτσι μας ,όταν έβλεπε παιδάκια ,πολλές φορές και σε απόσταση μισού χιλιομέτρου να ήταν,πετούσε καπνούς. Επικαλούνταν τη Μήδεια και τον Ηρώδη μαζί να τη γλυτώσουν από τις παιδικές φωνούλες και τα χαρούμενα γελάκια.

Μάταια προσπαθούσαμε να της αλλάξουμε γνώμη ,πως τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά και μαύρα,αλλά ως απάντηση εισπράτταμε δολοφονικά βλέμματα γεμάτα υποσχέσεις για αλησμόνητα μαρτύρια.
Σε κάποια συζήτηση είχε πει και το εξής αξιομνημόνευτο : "Κρίμα που ο Ηρώδης και η Μήδεια δεν συναντήθηκαν ποτέ .Θα έκαναν το τέλειο ζευγάρι!!!!!" Μόνο να βλέπατε το ύφος της την ώρα που το ξεστόμιζε. Είχαμε παγώσει και τα ρίγη από την τρομάρα άργησαν να μας εγκαταλείψουν.

Το είχαμε πάρει απόφαση πια ,πως δεν θα μας δώσει τη χαρά να τη δούμε ποτέ στο πλευρό κάποιου ,ούτε ντυμένη στα λευκά σαν Χιονάτη.
Όλα αυτά μέχρι πρόσφατα.Μια εβδομάδα πριν ,μας μαζεύει όλες τις ευτυχισμένες νοικοκυρές που είναι ένα βήμα πριν την απόγνωση ,να μας ανακοινώσει κάτι.

Η δουλειά βέβαια είχε αρχίσει να βρωμάει εδώ και ένα μήνα περίπου,γιατί παρατηρήσαμε αλλαγές εκ βάθρων . Πρώτα στην εξωτερική της εμφάνιση. Αυτή που το μοναδικό χρώμα που δεχόταν επάνω της ήταν το μαύρο σε όλες του τις αποχρώσεις,άρχισε να το ξανοίγει στην αρχή με γκρι και σιγά σιγά φτάσαμε και στο σκούρο ροζ! Και όταν ακουγόταν παιδική φωνή σταμάτησε να θολώνει το μάτι της. Μη σας πω ,ότι ψιλοχαμογελούσε που και που.

Ναι ναι ,όπως το διαβάζετε.
Στην συνάντηση κορυφής μας περίμενε και η μεγαλύτερη έκπληξη της τελευταίας δεκαετίας που είχαμε την τιμή να ήμαστε φίλες.

Μία στοίβα περιοδικά γάμου απλωμένα στο τραπέζι . Το σοκ να μη σας το περιγράψω καλύτερα. Κοιτούσαμε η μία την άλλη και οι λέξεις αρνούνταν πεισματικά να βγουν από τα χείλη μας.

Όταν βρήκαμε τις αισθήσεις μας μία μία ,ρωτήσαμε με κάθε επιφύλαξη ,τι γύρευαν τα "μιάσματα" πάνω στο ακριβοπληρωμένο coffee table της.

Και έσκασε η βόμβα!

"Παντρεύομαι. Σε ένα μήνα από σήμερα. Είμαι ερωτευμένη και θέλω να ζήσω μαζί του για πάντα."


Χαρήκαμε να πω?Αιφνιδιαστήκαμε?Κάποια από μας λιποθύμησε νομίζω. Μην τα πολυλογώ ,μετά το σοκ ,αρχίσαμε τις ερωτήσεις ,πως ,που και γιατί?

Πήραμε τις ανάλογες απαντήσεις και αρχίσαμε να σχεδιάζουμε την μεγάλη μέρα.

Εγώ για να πω την αλήθεια μια επιφύλαξη την είχα . Το βεβαρυμένο παρελθόν της δεν ξεχνιέται έτσι απλά.

Φεύγοντας από το ροζ κουκλόσπιτο ,το οποίο σε λίγο καιρό θα θύμιζε τη βίλα της Barbie (ναι ,τέτοιες βλέψεις είχε ) μου ήρθε μία απίστευτη εικόνα πρότασης γάμου στο μυαλό και ξέσπασα στα γέλια.






Αυτή την προοπτική άρνησης δεν θα έχουμε τη χαρά να την ξαναζήσουμε ...ή μήπως ο άνθρωπος αλλάζει κάποια στιγμή?

Who knows....



Y.Γ. Τραγουδάκι ανάλογο μιας πρότασης γάμου δνε έχω . Αν βρείτε εσείς ,καλοδεχούμενο.




Κάνω διόρθωση της ανάρτησης και συμπληρώνω το καταπληκτικό τραγουδάκι της φίλης next_day!