Je m'appelle.... Irene

...μα δεν είμαι Γαλλίδα να μιλάω με ψευδό αξάν και να έχω φραντζούλα περιποιημένη. Στην ουσία δεν ξέρω και τίποτα της προκοπής στα γαλλικά ,διότι στο γυμνάσιο άλλα έλεγε η προφεσέρ,άλλα άκουγα. Δε βαριέσαι!
Κάθησα να γράψω μια ηλιόλουστη Κυριακή ,μιας και η μοναξιά σήμερα θυμίζει βράχο ασήκωτο. Να θες να πεις μια κουβέντα και να μην έχεις άνθρωπο. Να μην έχεις μονάδες στην κινητή ,να μη θες να χρεώνεις τις φίλες ,να μπαινοβγαίνεις στη βεράντα σα μύγα τον Αύγουστο κι ούτε ένας πρόθυμος να κουτσομπολέψεις . Διότι,ναι! Είναι και μέρες που θες να μην αφήσεις κορμί και ξινόφατσα άθαφτα. Με την καλή την έννοια πάντα. Εγώ κοράκι δεν ήμουνα και δεν προτίθεμαι μιας και με βασανίζει μια τενοντίτιδα χρόνια τώρα και τα προσέχω τα χεράκια. Αντ`αυτού μαγειρεύω και πλένω κάθε εκάστη κι αργίες, απλώνω και σιδερώνω τα 'ιδια ρούχα αδιαλλείπτως και κατ`εξακολούθηση δις την εβδομάδα. Με τι φροντίδα τα απλώνω κατά χρώμα,μέγεθος ,ύφασμα. Με πόση στοργή τα πετάω στην ντουλάπα κι έπειτα πριν φτάσουμε στο κρίσιμο σημείο εκείνο,να δανειστούμε του γείτονα ,τότε αφήνουν το άρωμα Soupline καρύδας στην πρέσα. Κι έτσι περνάνε οι μέρες και οι μήνες κι έφτασα να λέω τον πόνο μου στα μποξεράκια MED, τις πυζάμες ΗΛΙΟΣ, και στα φτηνά μακό του ΖΑΡΑ! Και μια χαρά δηλαδή. Δεν αντιμιλάνε,δεν κρίνουν,δεν στραβοκοιτάζουν. 
Συνεχίζω τα μέσα έξω στη βεραντούλα με το τσιγάρο να σκορπίζει νέφη δηλητηριώδηκαι μια κόκα κόλα zero παρακαλώ ,λόγω διατροφής. Χαζεύω τους θαμώνες της καφετέρειας κάτω από το σπίτι μου, ακούω επί τρία συναπτά έτη τα ηχεία της να παίζουν ιταλικά τραγούδια και κάνω έκκληση στο Ρουβίκωνα να έρθει να την μπουρλοτιάσει! Ε! ναι,νισάφι. Για να μη σχολιάσω την ανύπαρκτη κρίση όλων αυτών των δήθεν που κλαίγονται για ένα καφέ κι ένα εικοσάλεπτο πουρ-μπουάρ,μα με το μαλλί αγνώριστο από τη λακ και το ταγεράκι ασορτί με τη γόβα. Κοιτάζω με μαύρη απελπισία τους γείτονες μου ,που είναι πιστή αναπαράσταση του τσίρκο Μεντράνο-για λίγες παραστάσεις στην πόλη σας- ,αγκαζέ με τις συμβίες τους ,που όρκο παίρνω στα Ευαγγέλια ότι είναι πιστό αντίγραφο της κυρίας Ξ. Παπαμήτρου. Αλήθεια! Μη ρωτάτε...δεν έχω καλημέρα με καμμία τους. 
Είναι που γεννήθηκα στραβόξυλο με Κρόνο ανάδρομο.Τι να πεις!
Τσιγάρο τέλος..τα`πα και κάπως μου `φυγε η θλίψη της Κυριακής . Δε χανόμαστε ,ναι?
Να περνάτε καλά και .....
                         

 À tout à l’ heure!

( Σίγουρα το λέει κι ο φίλος μου ο Μακρόν στην αγαπημένη του ...αχ!)

(Y.Γ. Το τραγουδάκι είναι πραγματικά εξαιρετικό,μην το περιφρονείτε)

Τα ήσυχα καλοκαίρια μου....

.... καθαρίζω κουκούτσια από βερίκοκα και ροδάκινα ως εποχιακή εργάτρια εργοστασίου κονσερβοποιίας , συσκευασίας φρούτων!!!
Η ανάρτηση είναι προπέρσινη και δύο χρόνια μετά δεν έχει αλλάξει τίποτα στον καταραμένο τούτο τόπο. Τα πρόσωπα κι οι καταστάσεις είναι αληθινά. Το ένα πρόσωπο δεν ξέρω που βρίσκεται, η υπογράφουσα bien sure εξακολουθεί να βράζει και να καίγεται. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Πέμπτη 22 Ιουνίου με τη θερμοκρασία στο κόκκινο..μέσα - έξω

_ " Ειρήνη τον ξέρεις το διάολο?
_ " Κυρα Μαίρη τι να σου πω ,ακουστά τον έχω ,αλλά προσωπικά όχι.
_"Σκέτο Μαίρη ,και μην κοροιδεύεις"
_ ( Την τύχη μου τη μαύρη )
_ "Που λες ο Διάολος βρίσκεται παντού ,στην γεματούλα απέναντι μας που όλο μιλάει και δεν την αφήνει να κλείσει ραντεβού στον ΕΟΠΠΥ για τον άντρα της
_ " Ο διάολος  καβαλίκεψε την Ελένη  κυρά- Μαίρη μου?"
_ " Ναι ναι και σκέτο Μαίρη είπαμε "
(Σκέτο σκέτο ,θα χαλάσουμε τις καρδιές μας?)
_" Ετσι που λες ,βρίσκεται εδώ ,ανάμεσα μας ,στην κοπέλα δίπλα μου που δεν μαθαίνει ελληνικά με τίποτα ..."
( και ρατσιστής ο Διάολος ...μάστα)
" Ναι κυρά Μαίρη μου όμως ,επειδή έχει και ζέστη και ήδη είμαστε ένα βήμα πριν τα καζάνια της κόλασης,μην τον μελετάς και πολύ ,γιατί τον βλέπω να μας παίρνει και να μας σηκώνει"
_ "Α! όχι και ξέρεις γιατί?"
( πέστο μου κι αυτό να πάω να πέσω στο καζάνι με το σιρόπι)
_ " Γιατί τόση ώρα ψέλνω ,δεν με ακούς?"
_ ....
_ " Δεν ακούς που ψέλνω?
_ " Πως να τα ακούσω Μαίρη μου τα χερουβείμ εδώ μέσα με τόση φασαρία ,λυπήσου με και από τη ζέστη και την κούραση ,οι μισές αμαρτίες μου πήραν άφεση "
_" Δε λέω άλλα ,γιατί με ακούς που βράχνιασα? Ε! ο Διάολος το κάνει και αυτό ,θα συνεχίσω να ψέλνω για να μην του κάνω τη χάρη"
Με αυτά τα καταπληκτικά και μια επισήμανση πως τελικά είμαι ακουστικός και όχι οπτικός τύπος ( επίσης είμαι και μια κινούμενη νεκρή εργάτρια) ,μια γρήγορη αστρολογική πρόβλεψη από την εν δυνάμει καλόγρια κυρία Μαίρη ,περνάνε οι μέρες στη δουλειά.
*********************************************************************************


(Αφιερωμένο και βοήθειά μας )

Oh! Mr. Darsy...

Δεν είναι που ξεπέρασα τα σαράντα (πατημένα λέμε)  και το μυαλό μου ίπταται σαν αερόστατο. Το είχα από μικρή με το ρομαντισμό , τα φρου φρου κι αρώματα, δαντέλες, κρινολίνα κι αλλαζονικά σερνικά που δεν καταδέχονται ούτε υπό γωνία να σε κοιτάξουν. 
Και δεν έχω καταλήξει αν τη ζημιά την έπαθα με τον κύριο Ντάρσυ τον ίδιο ή τον παράλογα πανέμορφο και τόσο Άγγλο Colin Firth!!! Το αγόρι μου.!!!
Που άλλη έννοια δεν έχω πια , παρά να νυχτώσει , να κλείσω τα φώτα , να βρω αναπαυτική θέση και να  βάλω ξανά και ξανά να τον δω στην οθόνη , να μου μιλάει με άγνωστες λέξεις, όπως : " oh! Mrs Bennett I'm astonished" " you must allow me how ardently admire and love you", κι άλλες τέτοιες εκφράσεις που με τσιγγουνιά κι απέχθεια καταδέχεται να ξεστομίσει.  Παρά το γεγονός  να τον βλέπω να με κοιτάζει και να λιώνουν οι πάγοι στην Ανταρκτική. 
Που κανείς δε συμμερίζεται τον καημό μου , κουνάνε το κεφάλι με συμπόνια , πιστεύοντας πως χρήζω παρακολούθηση. 
Τώρα εδώ που τα μολογάμε ποσώς και με αφορά. 
Μια χαρά έβαλα μπελά μελαχρινό στο κεφάλι μου, ξεσκόνισα κάτι ξεχασμένα αγγλικά από το δοξασμένο '90 , έμαθα ότι οι περπατητοί χοροί στο παρκέ ήταν κορυφαίο γεγονός. Οι μπούκλες στολίζονταν με όμορφες πέρλες, τα φορέματα ακουμπούν στο γυαλισμένο πάτωμα, οι καβαλιέροι δε όσο πιο πλούσιοι τόσο πιο επιθυμητοί και πως το Beveridge's Maggot  ήταν ο σουπεριόρε χορός ζευγαριών.
Έχω δει όλες τις εκδοχές, η ταινία ωχριά μπροστά στη σειρά του BBC, ο Colin Firth είναι αξεπέραστος, τέλεια εναρμονισμένος στο ρόλο , η φωνή του ξεσηκώνει και τη βασίλισσα του πάγου , συνεπώς κι αυτό το καλοκαίρι δεν έχω καμμιά ελπίδα να σοβαρευτώ. Χαλάλι τα ξενύχτια μου κι όλες οι σκέψεις προς αυτόν. Totally adorable...

Να έχετε ένα όμορφο και ερωτικό καλοκαίρι!!!!

Απρίλη μου...

Κι είχα μία όρεξη περίεργη σήμερα να κάνω χορτόπιτα, μία απροσδιόριστη προκοπή να ανοίξω φύλλο πρωί πρωί αφού λαλήσαν τα κοκόρια και σιγουρέψαμε την καινούργια μέρα. Σταυροκοπήθηκα, επέτρεψα στο ράδιο να λέει τα δικά του και ξεκίνησα το πλάθειν.
Αφοσιωμένη στο ζυμάρι μου, ακούω τους Madrugada να μου φωνάζουν " What's on your mind??"
 Ταράχτηκα η αλήθεια ήταν , παρατάω το μισοζυμωμένο ζυμάρι,που αν είχε στόμα θα με στόλιζε ,σα λαμπάδα γιορτινή και κοιτούσα το ράδιο. 
Τι να πω τώρα στον κύριο Madrugada?
Γουατς ον μάι μάιντ;;
 Πολλά και διάφορα. Από πού να το πιάσω κυρ-Sivert μου;
Που θα περάσω ακόμα ένα Πάσχα στο βίλατζ σα να είμαι τίποτις Μπυθουλαία;
Που ναι μεν προικώο το εξοχικό στη Λιγουρία (της Ιταλίας ντε) , αλλά καταλήφθηκε από έντομα και ο φρικτός μπάτλερ δεν προνόησε για απεντόμωση; Τον απέλυσα καθώς κατάλαβες ,μιας και μου κόστιζε σε μισθά, όσο δέκα υπάλληλοι του Τζάμπο.
Τώρα που είπα  Λιγουρία , θυμήθηκα κάτι λιγούρια γείτονες που μας έτυχαν, δήθεν βίγκαν, κι όταν η τσίκνα από το αρνί κυρίευσε τις αισθήσεις τους , παραλίγο να καταπιούν και τα κάρβουνα από την ψησταριά. Ενιγουέι τι έλεγα, α! ναι...
Στο χωριό κυρ- Sivert μου ,που δεν εννοείς να πάψεις να με ρωτάς γουατς ον μάι μάιντ και με εκνευρίζεις λιγουλάκι.
Εκεί με τη φύση σε άνθηση, τα δέντρα παραδομένα στους οργασμούς τους και τις μέλισσες να επικονιάζουν όλο το σύμπαν, εκτός από την ξαδέρφη Κερασίνα που πολύ της φαίνεται η έλλειψη στο πρόσωπο και κάτι πρέπει να γίνει επ' αυτού!
Τι με ρωτάς λοιπόν κύριε Madrugada μου και τι να σου απαντήσω η δόλια;
 Να κάνω καφέ να στα πω ; 
Γιατί η πίτα δε βλέπω να παίρνει σάρκα και οστά!

Ιστορίες του χιονιού

Φεύγω για τη δουλειά μια ώρα πριν, να διανύσω απόσταση δέκα λεπτών. Το χιόνι όμως έχει δικούς του κανόνες και κούτσα κούτσα να φτάσω στην φανταστική μου δουλειά. Εβλεπα τους άλλους στο δρόμο με μια άνεση, ενα θάρρος να περπατάνε αμέριμνοι πάνω στο χιόνι, λέω δεν ανοίγω το βήμα κι εγώ...(που πεφτω για πλάκα στο ίσιωμα όταν έχει καύσωνα), βάζοντας στο pause τη φωνή μέσα μου που έλεγε :"που πας ρε γίδι, θα πέσεις" 
Κι ανοίγω το βήμα... 
Και πατινάζ δεν έμαθα ποτέ! 
Και τριπλό αξελ, πιρουέτα Μπιλμαν, σπαγγατ κι ο ουρανός έγινε ένα με τη γη, κι αφού πιλότος δεν ημανε να πάθω Vertigo ,άρα... ΕΠΕΣΑ! 
Δε με ένοιαξε το αστείρευτο γέλιο που χάρισα στους διαβάτες, ούτε οι μελανιές που σχηματίζονται ώρα με την ώρα. Μόνο που έγινα παπί και δεν είχα ρούχα επιπλέον μαζί μου. 
Συμπέρασμα :
Ο χειμώνας είναι για τους πλούσιους. 
Κι η άνοιξη.. 
Και το καλοκαίρι.. 
Κι εγώ παραμενω ξανθιά και χαζή!!!! 

Cinque Terre

"Πότε αξίζει ένα φιλί;
Πριν ή μετά το ταξίδι;"*

Σε παίρνω μαζί μου χωρίς αποσκευές , κρυφά...απρόσμενα.
Κι όσο δεν αντιστέκεσαι ,τόσο μοιάζει με θαύμα.
Στα πέντε χωριά που ονειρεύτηκα να ταξιδέψω, στα έντονα χρώματα που βάφει το φως.
Στις πέτρινες βεράντες μεθυσμένες από ντόπιο κρασί.
Στα γελαστά πρόσωπα παιδιών που κάποτε ήμασταν κι εμείς.
Στις μελωδικές φωνές κατοίκων που δεν μας ξέρουν και φιλόξενα μας δέχονται.
Στα μυρωδάτα λουλουδιασμένα στενά ,στα απαλά χρώματα ,στα ακαταμάχητα ροζ , στο απροσδόκητο τυρκουάζ που μας αφήνει άφωνους.
Ένα φιλί στη Vernazza , δύο στην Corniglia ,αμέτρητα στη Manarola ,πυρπολημένες αγκαλιές στο Riomaggiore ...
Να βάλουμε φωτιά στον ήλιο ,κόντρα στη δύση του!
Έλα.... γυρίζουμε γεμάτοι με θύμησες που θα έχουμε να λέμε , οι δυο μας ...σιωπηλά.



*( Από την ταινία Νοτιάς ) 

Lost on You

On You...

With You...

Always...You....

Take me somewhere nice...

Κάθε βράδυ η ίδια διαδρομή, μέσα από πλατείες και στενά.
Κάθε βράδυ αντιμέτωπη με το αναπόφευκτο.
Με το πεπρωμένο σου. 
Με τον περίπλοκο εαυτό σου!
Καμμία σιγουριά ,καμμία ρουτίνα ,όλα διαφορετικά ,όλα λουσμένα από σκοτάδι ,χωρίς ίχνος φόβου.
Δέκα ,είκοσι ,λεπτά ,τσιγάρο αναμμένο και βήματα βαριά,νωχελικά.
Μελωδίες ανάκατες ,ελληνικές ,ξένες  ,κουβέντες της παρέας ,κωδικοποιημένες συζητήσεις  και γέλια με μια ματιά μόνο.
Κι η μουσική εκεί ....να συντροφεύει κι ας ξεμακραίνεις.
Τι δύναμη που έχει αυτό το άυλο συναίσθημα ,να σε πηγαίνει όπου εσύ του πεις. 
Σε μέρη που δεν τα φτάνεις ,σε ανθρώπους που δεν θα δεις,
Aκαταμάχητος ο πρώτος στίχος, σε μπλέκει στην αγάπη ,ο δεύτερος σε πλημμυρίζει νοσταλγία ,το ρεφραίν του σε βουρκώνει ,το τέλος του να σε πεισμώνει.Κι όλο μαζί μια λύτρωση!
Και μια ευχή.... 
Ας ήταν να σε αντάμωνα σε κάθε νότα ,σε κάθε τίτλο ,σε κάθε επόμενη μουσική που θα διαλέξω.
Τόσο μακριά σου...μα.... άκου πως μας ενώνει.
Κι αναρωτιέμαι το ίδιο κάθε νύχτα :
Αν άραγε άξιζε το ρίσκο η Στέλλα , μια οποιαδήποτε Στέλλα ,μια τυχαία Στέλλα ,που πήρε, πηγαίνοντας ολόισια στο θάνατο.
Το άξιζε αλήθεια ο Μίλτος της; ΄
Ένας τυχαίος Μίλτος,ο κάθε Μίλτος που τόσο πολύ σου μοιάζει;

Anima est...

Δεν είναι ο όρκος που έδωσα και δεν κράτησα απέναντι σου...
Πως πια δεν θα σου πω τα μυστικά μου.
Δεν είναι καν το γρήγορο πέρασμα του χρόνου ,σε ένα κόκκινο δωμάτιο  ,αγκαλιά σου όλο το βράδυ.
Ούτε καλά καλά η τρικυμία από ψιθύρους και δάκρυα ανάγκης , μπλεγμένα στο χάδι σου.
Για ποιες ενοχές θα μου μιλούσες; 
Αγέννητες κι αυτές όπως η αγάπη σου.
Και ξέρεις...τη γύμνια του κορμιού την καλύπτεις ,τη σκεπάζεις ,την ντύνεις στοργικά!
Τη γύμνια της ψυχής ,καρδιά μου πως την προστατεύεις;
Πως την περισώζεις από το γελαστό το βλέμμα σου; 
Τη σιγουριά της σιωπής σου.
Δεν τη πετάς ,κουβάρι ,στα καθαρά σεντόνια των υγρών πόθων σου,δεν τη μαλώνεις να μην αισθάνεται ,δεν της κόβεις τα φτερά, δεν της κρεμάς ταμπελίτσες πως υπερβάλλει.
Κι αν δεν μπορείς να δεις το "καθαρό" ,μην ξεκινάς για δρόμους που δεν γνωρίζεις το τέλος τους.
Σκληραίνει ο άνθρωπος παρέα με τη μοναξιά του ,θα μου πεις ,μα δεν το δέχομαι.
Αν πρόκειται να πεθάνουμε ,πρώτα...θα πρέπει να ζήσουμε...

                                                 ..........Ας το ζήσουμε.......

Above and Beyond...

Έλα να κάτσουμε σε ένα παγκάκι ,αυτή την κρύα νύχτα του Δεκέμβρη να σου πω όσα μικρά και μεγάλα έχω για σένα στο κεφάλι μου

Να με πάρεις αγκαλιά και να με φιλάς μέχρι να μην μπορώ να πάρω ανάσα.
Να κρύβομαι στο γέλιο σου.
Να κλέβω  το χάδι σου .
Να ζω μόνο για απόψε.

Να κοιτάω τα απρόσωπα ,παγωμένα  κτίρια και να νιώθω τυχερή  για τη ζεστασιά που μου χαρίζεις .
 Να χορέψουμε με τα αγαπημένα μας τραγούδια.. 
Για να νιώσω ζωντανή.
Να, να, να, να....
 Ένα κουβάρι  από ανικανοποίητα αυτή η λέξη.

Να βάλω να παίζουν όλες τις μελωδίες που μου έμαθες να ακούω.

  Κι αν μου αναλογούσε μόνο μια ευχή,αυτή θα ήταν να με αγαπήσεις για αυτό που είμαι. 

 Το ξέρω πως δεν είμαι ιδανική για σένα 
 Ελαττώματα ,ανασφάλειες , ιδιοτροπία ...σωστό βουνό !
Κάνε με να τα ξεχάσω.
Να ξεχάσω τα προβλήματα μου. Να ξεχάσω πως περνάνε τα χρόνια.
Ναι είναι πολλά αυτά που σου ζητάω ,το ξέρω ...
Μα είσαι Εσύ αυτό που θέλω και ξέρω πως  με ακούς.

Blue black....

Χρωματίζοντας κι άλλο τη νύχτα,όπως την λούζει ο ήλιος με ιριδισμούς που αλλιώς φαίνονται και γι' αλλού τραβάνε...
Οι αντανακλάσεις αντηχούν (?) μέσα μας...
Τον ήχο της νυσταγμένης σου φωνής, τη ζεστασιά του γέλιου σου , το παιχνίδισμα στο βλέμμα σου.
Εσύ στηείμαστε  θάλασσά σου , εγώ στα δυτικά μπαλκόνια μου , με άφησες να τιθασεύω ατίθασα γράμματα, δαιμόνια τρομακτικά ,να προσπαθώ να τα σμίξω ,να τα ενώσω ,όμορφα και καθαρά να υπακούσουν ,ήρεμα και σε σειρά τ'όνομά σου να σχηματίσουν.
Έλα. 
Να γαρνίρουμε τη νύχτα με μουσικές ,να πιούμε στην υγειά της ,να κοιταχτούμε αληθινά , να  είμαστε ΜΑΖΙ !








" I think of love, I think of you
Nobody knows it, nobody cares I think of love, I think of you I'll never show it "

Happy 43!!!

Μάταιο  να προσπαθείς  να αλλάξεις  όσο  περνάνε τα χρόνια.
Το γέρικο σκυλί  δε μαθαίνει  καινούρια  κόλπα.
Έτσι  κι εγώ...
Κι αυτά  τα γενέθλια  θα με βρουν με όλο  και λιγότερους  φίλους,  ίσως με περισσότερους  γνωστούς, πιο αυστηρή στις επιλογές και καμιά έκπτωση  στην αξιοπρέπεια.
Κι όπως  λέει  και  η αγαπημένη  μου Αθηνούλα :
"Αφού  δεν μπορώ  να χάσω περιττά  κιλά  άμεσα, θα μακρύνω το μαλλί "

Αυτό  θα κάνω  λοιπόν και μάλιστα  με  πολύ  μεγάλη  επιτυχία!!! 
Να με χαίρομαι  και...να σας χαίρομαι...
(Όσοι  μου μείνατε )

               

Υ.Γ.  Κι ένα μικρό  δωράκι  από εμένα  για εμένα .

Don't fall in love...

Κι ενώ  εσύ  θα παραπαίεις  ανάμεσα σε  επίκτητα τρυφερά  συναισθήματα και ξεχασμένους  εγωισμούς...
Εγώ  θα σου θυμίσω  κάποιο  βράδυ , πως οι άνθρωποι  ερωτεύονται κάτω  από  περίεργες  συνθήκες 
Οι τυχεροί  ,με μια ματιά. 
Οι εκλεκτοί  ,χωρίς  να πολύ ψάξουν. 
Οι ανήσυχοι  και διαφορετικοί, χωρίς  να  το  πιστεύουν. 
Οι λογικοί....μάλλον δεν τολμούν. 
Εκεί  που ανήκεις  Εσύ! 
Κι όσο  θα με προσπερνάς ,τόσο  θα μεθώ  από την αδιαφορία σου.
Θα γράφω  όσα  δεν θες να ακούς, κι όσα  δεν αντέχεις .
Θα μουρμουρίζω φάλτσα μελωδία της μοναξιάς. 

  (Just don't  fall in love)

Μια κόλαση για απόψε...

Άραγε….
Όταν νιώσεις την κόλαση από δαιμόνισμένο έρωτα
Μπορείς να επιστρέψεις στον παράδεισο της σιωπής;

Άραγε…
Όταν το σώμα σου πυρακτωθεί από ηδονές υπέρτατες…
Μπορεί να συμβιβαστείς με ψήγματα φωτιάς μισοσβησμένης;

Άραγε…
Όταν οι σπασμοί της κορύφωσης σου σε συγκλονίζουν βασανιστικά…
Μπορείς να αρκεστείς σε ένα άναμα τσιγάρου στο τέλος μιας τυπικής συνουσίας;

Άραγε…
Όταν το μυαλό διεγερεθεί από τον διαβολικούς αναστεναγμούς…
Μπορεί να επανέλθει σε ανάσες ζοφερές;

Άραγε…
Όταν η κραυγή του οργασμού σου σπάσει τις πύλες της κόλασης…
Μπορείς να φυλακιστείς σε μια βουβή πνοή;
                                                                           

Άραγε ....
 Μπορείς;

But only love...

....can break your heart....







(Υ.Γ. Είναι κάτι περίεργα βράδυα ,που εύχομαι να σε βάλει η  Αγάπη  στο σημάδι!)

Για όλα....

...Τα φιλιά που μου χρωστάς...

Ενός λεπτού σιγή !

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αχ...απόψε πάρε με
με δυο φτερά μ’ ένα φιλί
μ’ ένα ιπτάμενο χαλί
να δω τον κόσμο μια φορά από ψηλά
τ’ αστέρια χαμηλά

Αχ...απόψε κράτα με
απ’ το σπασμένο μου φτερό
στον τελευταίο μας χορό
μέσα απ’ τους κύκλους του σαν κόμπος να λυθώ
γλυκά να ζαλιστώ

Η αγάπη, αγάπη μου,
πληγωμένο πουλί
απόψε αχ...για μας τους δυο
ας κράταγε ενός λεπτού φιλί
Απόψε πάρε με....

Αχ...ψυχή μου μάγισσα
κι αναστενάρισσα καρδιά
πήραν τα πόδια μου φωτιά
θέλω να τρέξω, να χορέψω, να στο πω
ακόμα σ’ αγαπώ

Η αγάπη, αγάπη μου,
πληγωμένο πουλί
απόψε αχ...για μας τους δυο
ας κράταγε ενός λεπτού φιλί
Απόψε πάρε με....

Επιλέγω να ...

...διανύω αξημέρωτες νύχτες ,με ένα βλέμμα νεκρό.
Να βάφω τα στεγνωμένα μου δάκρυα με γκρι σκιά και μαύρο μολύβι
Να ξεπορτίζω και να χάνομαι μακριά ,να μην ακούω τον ήχο της πόρτας που χτύπησες δυνατά ,φεύγοντας, για τελευταία όπως είπες φορά.
Να κουβαλάω μαζί τις ανασφάλειες ...βαρύ φορτίο μαζί με τη βρεγμένη μου ψυχή ,ασήκωτη πέτρα.
Να πάψω να ακούω στο κεφάλι μου το πόσο πιέστηκες  να δεις τα θετικά ενώ εγώ πιέζομαι να ζω αλλιώς..
Μ ό ν η.
Να μετράω βήματα και περαστικούς,φάτσες και βλέμματα ευτυχίας.
Μιας άλλης χαράς ,ανέμελης  ,σφιχταγκαλιασμένης ,μπλεγμένης σε δυό χέρια.
Περπατάω στο θόρυβο ,να βγω να πιω ,να παγώσω το θυμό ,να γίνει σιωπή .
Να την τυλίξω γύρω μου σαν αγκαλιά  ,να μη με διαπερνάς.
Να θυμηθώ να φτιάξω το χαλασμένο κομμάτι του μυαλού μου ,που σε επιλέγει.
Κι επιτέλους ...

Να μάθω να σε αποφεύγω!
(Αυτό το κομμάτι της γοητείας μου ,δεν θα το ζήσεις ποτέ.!)

Μυστικά...

"...Κι είναι κι αυτά που δεν σου έχω πει ..
Πως ξέρεις μόνο όσα θέλω να ξέρεις.
Ίσως και να χαθώ ,να εξαφανιστώ ,να σε αμελήσω ,να αγνοήσω την παρουσία σου...
Γιατί έτσι είμαι  Εγώ !
Ξεχνιέμαι...
Δεν ξεχνώ ,μα ξεχνιέμαι ,όταν εσύ δεν γίνεσαι το χάσιμό μου,η ρουτίνα μου ,το καθημερινό μου άγχος..
Θυμώνω,αδιαφορώ...μα πάλι ....θα με βρεις εδώ .
Εξαρτημένο αντανακλαστικό της φωνής σου.
Πιστό σκυλάκι ενός άλλου Παβλόφ.

~~~~~~~~~

*Εσένα.

* Εσύ.

* Μόνο εσύ.

~~~~~~~~~~

Θέλει αγώνα μάτια μου  να γίνουμε ο'ενας του άλλου οι  καθημερινότητες.
Και θέλει δρόμο πολύ να γίνεις η γαλήνη μου ."

When night falls....

Night is falling
I think of you
I'm walking home
I think of you
And as he calls me, yes I do
I think of you
How you doing?
I think of you
And I smile, I can't hide
I think of you

I don't know where your days are spent
Your lovers and you friends
But I know for sure
Of who you have been thinking

Far beyond the city's lights
Are two who dream a life
Forgive them if they never find their freedom
Their freedom

It's so late
I think of you
He walks me home
I think of you
I'm so sorry, I'm so tired
I think of you
And in the shadows
I think of you
I close my eyes
I think of you
Now I'm falling
I think of you

I think of you
As he calls my name, yes I do
I think of you
I think of you
I think of you
I think of you
I think of you

And in feeling
I think of you
And in breathing
I think of you
And in seeing
I think of you
And in living
I think of you!!!

Κι όμως .....

(....υπάρχει ένα είδος έρωτα που μπορεί και κρατάει για πάντα....
.........ο ανεκπλήρωτος !)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σε αφήνω να διαλέξεις ποιον έρωτα θές  για να τον  ζήσεις.
Σε ποιο παραμύθι ,να γίνεις ο πρωταγωνιστής.
Πόσο καλά να αφήσεις να σε κυριεύσει η εξαπάτηση ,να διατηρήσεις το τέλειο και ιδανικό,ώστε να μείνει άφθαρτο ,ζωντανό.!
Σε αφήνω να διαλέξεις πως θες αν θες να βασανίζεσαι  με τη σκέψη ,αν προτιμάς το  ανένδοτο, το άκαμπτο της εμμονής.
Αν προτιμάς τη μοναξιά του σίγουρου ή την ηδονή του αβέβαιου.
Αυτή που σε γεμίζει πληρότητα ,αυτή που διεγείρει τη φαντασία σου , αυτό τον αξόδευτο έρωτα.
Που έχει μια μορφή.
....Εκείνης.....

Μα πριν από όλα σκέψου ότι οι Ερινύες  σου θαέρθουν καλεσμένες ...
Στα "ήσυχα" μυαλά ,δεν έχουν λόγο για να ζουν.!

(Υ.Γ.  Φοβάμαι μη σε δω να φεύγεις...φοβάμαι να σε αγαπάω από μακριά ...κάθε φορά )