Δεν υπάρχουν πρίγκηπες εδώ…..

Το παρακάτω κείμενο είναι μία κραυγή απελπισίας ,μιας ακόμα φίλης στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.

Το τηλεφώνημα ήταν σαφές και επιτακτικό.."Έλα γρήγορα"

Και πήγα. Και αντίκρυσα ένα άτομο σε πλήρη σύγχηση να παραληρεί και να μονολογεί. Για όλα .Για τα χαμένα νιάτα της ,για την τύχη της τη μαύρη, για τον Ερμή που από τότε που γεννήθηκε εξακολουθεί να είναι ανάδρομος και ποτέ κανονικός και άλλα πολλά.

" Διότι τι καλό έχει ο γάμος? Σε ρωτάω να μου πεις " Εμένα ρωτούσε ,το πιο αντιδραστικό άτομο στον θεσμό που δεν είναι πια θεσμός ,αλλά υπερπαραγωγή πολλών αστέρων.

« Όχι αγαπητέ μου ,δεν υπάρχουν πια πρίγκηπες και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα.. Γιατί μετά από τόσα χρόνια δεν ζούμε καλά ,βασικά δεν ζούμε!!!!

Σε κοιτάω και νομίζω πως θα κάνω εμετό ,σε κοιτάω και σκέφτομαι πως είναι δυνατόν να είπα το ΝΑΙ κάποια έναστρη βραδιά στην πρόταση γάμου που δέχθηκα. Η οποία δεν ήταν και πολύ ρομαντική όσο το ανασύρω από τη μνήμη μου. Μία μνήμη που ώρες ώρες με βασανίζει και με γυρνάει στα χρόνια που μου είχες υποσχεθεί… ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ !

΄Ετσι είχες πει –«έρχονται τα καλύτερα για μας» ,κι εγώ ακόμα περιμένω.

Να αλλάξεις συμπεριφορά ,τρόπους ,να δεις πως υπάρχω ,πως δεν είμαι αντικείμενο ,πράγμα.

Σε κοιτάω και θέλω να σου κάνω κακό . Τι κακό δηλαδή? Να ανοίξω πυρ εναντίον σου. Όχι ,λάθος . Να σε ζώσω με εκρηκτικά και να σε κάνω πυροτέχνημα ,ώστε να λάμψει το σκοτάδι γύρω μου ,ένα σκοτάδι που με έβαλες να ζήσω.

Αχ!!και να γυρνούσα το χρόνο πίσω ,να ρωτούσα όλους τους παντρεμένους αυτού του κόσμου : Αξίζει να το κάνω? Θα συνεχίσει να είναι σαν όνειρο?

Την ξέρω την απάντηση. Τώρα πια ,πολύ καλά.

ΟΧΙ!!!Τ ίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Εσύ κι εγώ σε έναν αέναο αγώνα επικράτησης ,να τρώμε τις ψυχές μας ,να τις πληγώνουμε τις υπάρξεις μας με λόγια ,ειρωνείες ,σαρκασμούς ,βλέμματα μίσους και στο τέλος ο καθένας κλεισμένος στο καβούκι του.

Και η αγάπη που ορκιστήκαμε ,ενώπιον Θεού και ανθρώπων?

Χα!χα! Για ποια αγάπη μου μιλάς ,όταν σε βλέπω να κάθεσαι και θέλω να σε κατασπαράξω. Όταν ανοίγεις το στόμα σου και είναι σαν να ακούω τον Κέρμιτ να μιλάει. Και ξέρεις κάτι? Ο Κέρμιτ ήταν έξυπνος ,είχε χιούμορ κι εδώ που τα λέμε ,είχε και περισσότερο κοινό να τον θαυμάζει. Ενώ εσύ τίποτα ,ούτε καν εμένα ,που κάποτε κρεμόμουν από τα χείλη σου κι έμενα άφωνη με τις μεγάλες παπαρολογίες σου.

Γιατί χρυσέ μου ,αν αυτά που έλεγες κάποτε ήταν άξια λόγου και θαυμασμού ,να είσαι σίγουρος πως θα τα θυμόμουνα ακόμα . Και τώρα δεν θα σκεφτόμουνα να τρέξω να σου αγοράσω φίμωτρο για να προλάβω την επόμενη λεκτική οβίδα σου.

Δεν θέλω να ζω έτσι και μη μου πεις φιλενάδα πως οι σχέσεις είναι δύσκολες και να κάνω υπομονή.

Όχι !Αρκετά ,ως εδώ . Ο καθένας κάνει τις επιλογές του σωστά ? Σωστά . Κι εγώ θα το αλλάξω αυτό το προβληματικό μοντελάκι. Είναι επιζήμιο κι ας χάσω τα λεφτά της εγγύησης . Τα χαρίζω στην επόμενη.

Και τώρα που σε ξανακοιτάω «αγάπη μου» νομίζω πως άρχισες να θυμίζεις βάτραχο. Ένα γλοιώδη κοιλαρά βάτραχο ,γιατί τέτοιος έγινες από την πολύ καλοπέραση και αδράνεια.

Άντε λοιπόν ,τα κουβαδάκια σου και σε άλλο νούφαρο. Εδώ δεν μας χωράει και τους δύο.»

Δεν θα συνεχίσω με το παραλήρημα ,γιατί είχα ήδη ακούσει αρκετά για να βγάλω τα συμπεράσματά μου. Τελικά γιατί αλλάζουμε ? Ή μήπως έτσι γεννηθήκαμε και δεν μας το είπαν για να μην γίνουμε από νωρίς μόνιμοι κάτοικοι Δαφνίου?

Γιατί αλλοτροιωνόμαστε ,αφού αγαπάμε? Ή μήπως δεν αγαπάμε κανέναν ,ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό?

Χαιρέτησα την φίλη ,της είπα να προσέχει και βγήκα στην νύχτα ,εγώ και ο εαυτός μου. Να σκέφτομαι όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου που εκτυλίσσεται καθημερινά γύρω μου.

Σταμάτησα σε μία βιτρίνα με παιχνίδια και είδα μία γνωστή φιγούρα να μου χαμογελάει.

Καληνύχτα Κέρμιτ ,λυπάμαι που δεν θα σε φιλήσω ποτέ ,γιατί απλά οι πρίγκηπες δεν κατοικούν πια εδώ !!!

"Κάπνισμα τέλος από 1η Ιουλίου 2009!"

Ξεκίνησε την Τρίτη η αντικαπνιστική εκστρατεία του υπουργείου Υγείας και ο υπουργός Υγείας, Δημήτρης Αβραμόπουλος, παρευρέθηκε στην εκδήλωση «Εθνική Συμμαχία Κατά του Καπνίσματος», στην οποία συμμετείχαν και επιστήμονες από το Χάρβαρντ.

Στην ομιλία του ο κ. Αβραμόπουλος χαρακτήρισε την απαγόρευση του καπνίσματος που θα ισχύσει σε δυο μήνες «βαθιά τομή για την προστασία της δημόσιας υγείας και τομή στην εξέλιξη του Εθνικού Συστήματος Υγείας».

Επιπλέον, αποκάλυψε ότι σύμφωνα με στοιχεία του παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας η οφειλόμενη στο κάπνισμα θνησιμότητα στη χώρα μας αγγίζει το 20% και καταλαμβάνει την 1η θέση ανάμεσα στις διάφορες αιτίες θνησιμότητας.

«Κάθε χρόνο το κάπνισμα αφαιρεί 20.000 ζωές από την Ελλάδα, ενώ το παθητικό κάπνισμα προκαλεί ετησίως 700 θανάτους», υποστήριξε ο υπουργός.

Ο κ. Αβραμόπουλος αναφέρθηκε και στο δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας επισημαίνοντας ότι χάνουμε κάθε χρόνο μία μεσαία πόλη από μία εξάρτηση που απλά πλουτίζει κάποιους.

Εκτός αυτού, ο υπουργός μίλησε για την οικονομική διάσταση του θέματος υπογραμμίζοντας ότι «το κάπνισμα ευθύνεται για 700.000 μέρες νοσηλείες στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Οι ασθένειες που προκαλεί κοστίζουν στο κοινωνικό μας κράτους 2,14 δισεκατομμύρια € ετησίως».

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που διεξήχθη περισσότεροι από 6 στους 10 καπνιστές και το 95% των μη καπνιστών θεωρούν θετικά τα μέτρα απαγόρευσης του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων σε εστιατόρια και ταβέρνες.

Θετικό επίσης είναι το γεγονός ότι το 10% των καπνιστών δήλωσε ότι θα διακόψει το κάπνισμα λόγω των νέων μέτρων και το 43% ότι θα το ελαττώσει.

Ωστόσο, ο νέος νόμος έχει «παραθυράκια» επιτρέποντας σε ιδιοκτήτες καταστημάτων εμβαδού ως 70 τ.μ. να τα χαρακτηρίσουν καπνιζόντων ή μη καπνιζόντων.

Σε περίπτωση παραβάσεων, προβλέπονται πρόστιμα ύψους από 1.000 μέχρι 20.000 ευρώ.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ένα μήνα μετά και το κάπνισμα καλά κρατεί. Παντού και πάντα .

Είμαστε λαός με έντονο ταμπεραμέντο και οι απαγορεύεσεις δεν πιάνουν σε μας.

Όσα πρόστιμα και να μας βάλουν,όσες διαφημίσεις και να δούμε ,όση περισσότερη πλύση εγκεφάλου να μας γίνει!!

Και τώρα που γράφω απολαμβάνω καφεδάκι κι έχω καπνίσει 5-6 τσιγαράκια. Έτσι γιατί μου αρέσει ....

Γιατί αυτή η απαγόρευση ,ήταν κάτι το απελευθερωτικό για μένα ,να μπορώ πλέον να καπνίζω σε πάρκα ,σε πλατείες και να μη μου λέει κανείς τίποτα.

Την πρώτη μέρα απαγόρευσης του καπνίσματος ,βρέθηκα στην Αθήνα . Το πόσο ευχαριστήθηκα τη βόλτα μου στο Σύνταγμα με καφέ στο χέρι και να κάνω την κίνηση να ανάψω τσιγάρο καταμεσής στην Πανεπιστημίου ,δε λέγεται. Και επιτέλους! Δεν με κοιτούσε κανείς ,μα κανείς, στραβά ,όπως συνηθιζόταν.

¨Ημουνα σε εξωτερικό χώρο ,δεν έβλαψα κανέναν,σωστά?

Μόνο έναν ηλικιωμένο "σκανδάλισα " θα έλεγα ,που άναψα το τσιγαράκι μου μπροστά του στη στάση του τραμ και με μάλωσε γιατί έπρεπε λέει να απομακρυνθώ γύρω στα 8 μέτρα.

Συγγνώμη κύριε ,τη επόμενη φορά σκέφτομαι σοβαρά να αλλάξω ήπειρο ,μπορεί και πλανήτη,για να μη σας μολύνω με τον καπνό μου.

Λοιπόν εγώ θα συνεχίσω να καπνίζω και μετά την 1η Ιουλίου ,παντού.

Θα παίρνω τον καφέ στο χέρι ,θα βρίσκω σκιερό παγκάκι και θα βγάζω το πακέτο από την τσάντα μου ,έτσι ηδονικά ,να με κοιτάνε με μίσος οι αντικαπνιστές αυτής της προχωρημένης Ελλάδας.

Μιας χώρας που εφάρμοσε το σύστημα υποδοχής τηλεφωνημάτων (κοινώς ρουφιανοτηλέφωνο) για να καταγγείλουν παραβάτες .

Εδώ είμαι και καπνίζω ακατάπαυστα,καταγγείλτε με.

Καταγγείλτε με που πληρώνω φόρους ,που δεν θα προλάβω να πάρω σύνταξη όσα σας έχω πληρώσει αδρά τόσα χρόνια ,που κάνω αυτό που με ευχαριστεί και ας μου μαυρίζει τα πνευμόνια ,αλλά κι εσείς τι κάνατε για μένα ? Γιατί δεν βλάπτει μόνο το τσιγάρο,μην τρελλαθούμε, έτσι?

Ε!ναι ... εγώ θα συνεχίσω να καπνίζω γιατί θέλω να πεθάνω νέα , να με θυμούνται όλοι και ας είμαι όσο ψώνιο θέλετε. Δεν σας χαλάω χατήρι. Ξέρετε τι πιστεύω?

"Live fast , Die young"

(Aς ανάψω ακόμα ένα έτσι για το καλημέρα σας!!!)

In memoriam....

Δεν πίστευα ποτέ στα Οιδιπόδεια συμπλέγματα. Τι θα πει δηλαδή "το παιδί διεκδικεί ερωτικά τον ένα γονιό και παράλληλα αισθάνεται φθόνο για τον άλλον?"

Εγώ πιστεύω στην ΑΓΑΠΗ χωρίς ανταλλάγματα ,είτε είναι αγάπη γονιού προς το παιδί του ,είτε το αντίστροφο.

ΑΓΑΠΑΩ γιατί γουστάρω και δεν περιμένω ανταλλάγματα...

ΑΓΑΠΑΩ γιατί μου αρέσει να δίνω όσα μπορώ και δεν περιμένω να πάρω πίσω...

ΑΓΑΠΑΩ και όταν αγαπάω δεν αδιαφορώ ...


Εισέπραξα πολύ αγάπη στη ζωή μου ,ειδικά από ένα άντρα που είχα την τύχη να τον γνωρίσω στα πολύ τρυφερά μου χρόνια. Και σαφώς μιλάω για τον πατέρα μου.
Πέρασαν δεκαπέντε χρόνια από τότε που κάποιος Θεός εκεί ψηλά ,αποφάσισε να μου τον πάρει λίγο απότομα θα έλεγα κι έτσι σήμερα ένοιωσα την ανάγκη να γράψω ένα μικρό κείμενο ,που από χρόνια με βασάνιζε, έτσι ...να βγει από μέσα μου αυτό το βάρος.

Πέρασαν πολλά χρόνια ,κι όμως ζει μέσα μου σαν να μην έφυγε ποτέ!
Ένας ανατρεπτικός πατέρας ,που δεν συμβιβαζόταν με τις τυπικές έννοιες της οικογένειας,της δουλειάς ,δεν υπάκουε σε κανόνες και αφεντικά ....πάντα ανεξάρτητος. Και κατάφερε να μου το μεταδώσει όσο γινόταν ,γιατί έλεγε σε στιγμές που ήμασταν οι δυο μας :" να κάνεις πάντα ό,τι σε κάνει χαρούμενη και όχι ό,τι θέλουν οι άλλοι."
Αυστηρός σε λάθος στιγμές και χαλαρός πάλι σε λάθος περιπτώσεις.
Ένα λατρεμένο ανάποδο πλάσμα ( να που έμοιασα ) ,με ροκ διάθεση και ροκ ιδέες ,που όμως δεν γινόταν αποδεκτές από τους γύρω του.

Έξαρτημένος από το τσιγάρο ,το καλό φαγητό και τη μουσική. Ιδιαίτερα αγαπητός στις παρέες ,επικοινωνιακός όσο δεν κατάφερα ποτέ να του μοιάσω και πάντα το ζήλευα αυτό.
Κι όμως ώρες ώρες τόσο μόνος και χαμένος στις δικές του σκέψεις που ακόμα κι εγώ "το κοριτσάκι του" , δεν κατάφερνα να αποσπάσω μια κουβέντα.

Δεν θα ξεχάσω τότε που ήμουνα μαζί του κάποια Χριστούγεννα ,στις σχολικές μου διακοπές ,ακούγαμε ραδιόφωνο και έπαιζε Παπακωνσταντίνου.

Εγώ στην τρέλλα της εφηβείας μου ,δυνάμωσα την 'ενταση ,χωρίς να ξέρω αν του αρέσει να ακούει... έπαιζε "το Καράβι"και μου λέει : " Δυναμωσέ το μικρή ,μου αρέσει πολύ αυτό!!"
τον κοίταξα απορημένη και φυσικά τον ρώτησα ,γιατί τέτοια προτίμηση στον συγκεκριμένο καλλιτέχνη.
-Μου αρέσει ο στίχος " άντε να λύσουμε ,να ξεκινήσουμε και τους βαρέθηκα ,δεν τους μπορώ", ήταν η απάντηση του.

Δεν κατάφερα να μάθω τι και ποιους είχε βαρεθεί ,γιατί μετά από λίγο καιρό έφυγε ξαφνικά και χωρίς να με προετοιμάσει για το ταξίδι του εκεί ψηλά.
Με άφησε με πολλές απορίες και πολύ θυμό ,να προσπαθώ να μάθω να ζω με την απουσία του.
Ομολογώ πως δεν τα έχω καταφέρει ακόμα και ας μην το δείχνω .
Έρχεται τα βράδυα στον ύπνο μου χωρίς να τον περιμένω και νομίζω πως είναι κάπου εκεί έξω ,να με πάρει να πάμε βόλτα ,να μιλήσουμε για όλους και για όλα....
Να του πω ,πως άρχισα να κάνω αυτό που μου με κάνει χαρούμενη και πως πολλές φορές είμαι πραγματικά ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ.
Ξυπνάω χαρούμενη και συνειδητοποιώ πως δεν ήταν ακόμα ένα όνειρο από τα πολλά που έχω δει τα ζόρικα αυτά δεκαπέντε χρόνια που λείπει.

Θα βάλω να παίζουν δύο τραγούδια που μου τον θυμίζουν. Το ένα ελληνικό και αγαπημένο του και το άλλο ξένο ,που το άκουγα συνέχεια όταν αποφάσισε να φύγει μόνος του και χωρίς εμένα γι' αυτή την ατέλειωτη βόλτα.




~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~